Home

Well Done!

Well Done, you were good company.
Pete schudde ons nog maar eens de hand. We nemen afscheid, het zit er weer op, drie weken Mobile Clinic, ze zijn om gevlogen.

In de zwoele avondlucht zitten we met de mannen op het terras, we tracteren op een biertje en praten na over de afgelopen weken. Carla en ik hebben voor alle drie een paar mooie foto's geselcteerd en voorzien van een persoonlijke text. Ze zjn er zo blij mee als een kind.

Mariakani distrct was deze week aan de beurt, hemelsbreed nog geen 50 km van Mombasa, maar tientallen jaren terug in de tijd.Hier lopen mannen en vrouwen met ossenwagens uren in het rulle zand om water te halen.
Dusty, zei Kate toen ze ons uitzwaaide, en dat klopt.
De eerste dag was een grote stofwolk. Het land is dor en gortdroog, een stevige bries blies het stof in alle porieen.

Met 100 km per uur denderen we over de zandwegen richting Lung-Lunga.

Af en toe flink toeteren en iedereen vliegt de berm in, fietsers, boda-boda rijders, mensen, kinderen, alles behalve de koeien, die blijven onverstoorbaar lopen waar ze lopen en wijken slechts langzaam uit.

Sorry........Ibrahim kijkt achterom als we weer eens worden gelanceerd, ik schuif mijn kussen weer recht en wacht op het volgende gat.We willen voor donker de bush uit zijn vandaar.

Maandag ochtend begon de Kwale mobile clinic ronde. We hebben eerst nog 60 kinderen in de APDK kliniek blij gemaakt met een beker, tandpasta en een tandenborstel. Blije gezichten alom.

Alfred,

zo heet hij, de jongen die op zijjn knieen voor me ligt. Zijn armen hangen over een paar mooi gemaakte houten krukken. Alfred-Jodokus-Kwak, denk ik als hij zich op zijn knieen als een lamme eend voortbeweegt over het zanderige schoolplein.

Zijn Opa heeft hem gebracht naar de kliniek in Voi om gezien te worden door het APDK team van de mobile clinic. We hebben er al een hele week op zitten en zijn op weg naar huis als het telefoontje komt van zijn leraar. We draaien om en zo vinden we Alfred.

Alfred is 14 jaar, gehandicapt vanaf zijn geboorte , doof en kan niet spreken. Toen hij 2 jaar was is zijn moeder overleden evenals zijn (gezonde) tweelingbroertje. Kort daarna vliegt het huisje waar in ze wonen in brand en kan Alfred met een ouder broertje nog net worden gered.

Opa en Oma nemen de kinderen op, een vader is er niet.

Een beetje smoezelig zien ze er uit, het laatste setje Lulu sanitary pads die ik nog in mijn handen heb. 11 setjes hebben inmiddels hun weg gevonden "into the wild".

Maandag, onze eerste stop is in Voi, de mannen kopen nog wat spullen voor we echt de bush in gaan.Ik loop wat rond en raak aan de praat met Angelina. Ze zit achter een naaimachine op de hoek van de straat omgeven door bonte lappen stof. Naast haar een gehandicapt meisje, ook achter een naaimachine, de krukken er naast.

The value of money is just what you do with it.

"6.00 clock in the morning" zei Samuel lachend, toen ik hem vroeg hoe laat de kerkdienst begint. Oke, zo zitten we dus akelig vroeg in een grote kerk die langzaam vol begint te stromen. De mensen om ons heen bidden alvast, sommigen hardop en werpen zich op de knieen.
Tijd voor reflectie en om de afgelopen dagen nog eens na te lopen.....

Een flitsende start met de sanitary pads, bezoek aan de workshop voor de rolstoelen ,donderdags nog in Old Town wat oude bekenden opgezocht , een voorraad medicijnen aangeschaft en voedsel pakketten voor de 1e week Mobile Clinic.

Vrijdag bezochten we Olives Centre een community project in de slumps van Bombolulu, waar ik 3 jaar geleden community service heb gedaan en EHBO lessen gegeven aan leraren. Toen was de school nog klein met 200 leerlingen. Het centre is inmiddels verhuisd naar de rand van de wijk en heeft nu 420 leerlingen.

Een beetje beschaamd kijk ik naar de enorme hoeveelheid materialen die er op de vensterbank ligt.

Carla legt aan de stafleden van de verpleging en OK uit waarom er zo veel hechtmateriaal is verzameld, ongelovig kijken ze naar de pakjes waar niets mis mee is, maar door onze (idiote?) regelgeving niet gebruikt mogen worden.

Een Kenyaanse vriendin bracht ons met de zware tas naar het Coast General Hospital, normaal een heksenketel, nu een oase van rust, er wordt gestaakt. Al dagen lang, voor meer slaris en betere werkomstandigheden. De OK ligt ook plat, alleen voor acute patienten is er een team op de OK.

5 stafleden kijken vol verwachting naar ons en zijn heel erg blij met alle instrumenten, blaas catheters, handschoenen en hecht materialen. En regelrechte kaskaker zijn de spatbrillen gedoneert door de Kimberly Clark en het AVL. Iedereen wil zo,n kek montuurtje en plastic schermpje.

We slapen uit maandag, althans dat was de bedoeling na een lange dag van reizen en sjouwen met de vele bagage. De ventilator staat in de overdrive, pffffffff, wel even wennen aan de warmte en hoge vochtigheid.
Om 5 uur schrik ik wakker van de moskee die oproept voor het eerste gebed, wat ik maar even oversla. De imam zwijgt, de hanen in de achtertuin niet. Zo zitten we toch nog vroeg op ons balkon aan het ontbijt en trekken de eerste baantjes in het zwembad.

We kopen onze simkaarten en het modem voor het internet. De eerste afspraken worden gemaakt. We klungelen vreselijk met het modem, na twee uur zwoegen en zweten geven we het op. Terug naar de shop morgen.

Dinsdag, ik slaap uit, dankzij de earplugs hoor ik niets.
We hebben een afspraak bij de APDK Workshop in Bombululu, met de manager van de Tailor section,het naai atellier.We moeten ons nog haasten.

Een doekje voor het bloeden.

Dweilen met de kraan open....

dat is toch wat men zegt als het over ontwikelingshulp of volunteeren gaat??
Nou.......het is waar, vannacht stonden we, Carla en ik, tot onze enkels in het water. De kraan van de wasbak lekte precies in het overloop gat, wat helaas nergens op aangesloten is en dus stond na een paar uur afwezigheid de boel blank.Al dweilend en zwetend,het is nog 29c sávonds,zeiden we dus tegen elkaar,"zie je wel, dweilen met de kraan open hier...."

Zondag ochtend vlogen we met 50 kg extra spullen, gedoneerd door vrienden en bekenden en het AVL waar Carla werkt, en MC Zuiderzee, naar Mombasa waar we weer 4 weken aan de slag gaan voor de APDK. De eertse week afspraken maken,een deel van de goederen afgeven, projecten bezoeken, vriendschappen aanhalen en relaxen. (nu ik het zo opschrijf klinkt het eigenlijk ook als werken... )

Zo, ik ben weer thuis.

Donderdag avond hebben we afscheid genomen van onze dierbare projectleiders. Sunshine en Estefanos hebben een geweldige avond voor ons georganiseerd. Na een evaluatie op kantoor, waar we een prachtig certificaat en veel lovende woorden in ontvangst hebben genomen liepen we naar de compound waar Estefanos woont.

Alle lieve mensen waar we mee samengewerkt hebben zijn aanwezig. Tussen de palmbladeren en bananen bomen ingeklemd genoten we van de muziek, dansen, lekker eten en elkaar. Als extra verrassing was er vlees bij de injera.....Een haan, woensdag gekocht in Leku, met de pootjes aan elkaar gebonden mee in de bus naar Awasa, s, nachts bij Sunshine op de kamer en tot vlak voor het eten in de tuin rond gescharreld....... Met z, n allen liepen we na afloop in het donker naar huis, het hart vol van emoties.

Stuiterballetje,
Zo noem ik haar, haar naam is moeilijk uit te spreken. Als een ongeleid projectiel beweegt deze 5 jarige jonge dame zich door de klas, zit overal aan, botst overal tegen aan, hangt aan Addefries zijn broekspijpen en gaat stiekem naar buiten.

Haar stemming wisselt bij de dag en soms met het uur. In de klas is ze nauwelijks te hanteren. 1 op 1 is de oplossing, maar tja……
Als ik in Leku ben bemoei ik me meestal een uurtje met haar. Met de meegenomen voel boekjes en speeltjes met geluid probeer ik haar rustig en geconcentreerd te houden. Ze spreekt ook nog eens een vreemd dialect, niet dat het voor mij enig verschil maakt.

Een van de opdrachten die ik had was het in kaart brengen van de sociale en medische achtergrond van alle V.I.P. (Visual impaired) kinderen. Met behulp van soms wel drie tolken, van dialect naar Armhaars, naar Engels….sprak ik met de kinderen, de ouders of andere verzorgers.

Arba Minc.

Kompleet gesloopt stappen we uit het busje. 3 dagen excursie zit er op.

Donderdag avond, na een drukke werkdag, pak ik mijn tas in bij kaarslicht, warme kleren moeten er mee, want het is koud in Arba Minc zo zei men.
De wekker op half 6.

Om 10 voor 6 wordt ik wakker van het getoeter van het busje, al die weken verslaap ik me nooit en nu…….Ik schiet in mijn kleren als voor een spoed sectio, graai de laatste spullen mee en stap in.

6 uur duurt de rit naar Arba Minc, de weg is erg slecht, ik zit achter in ivb met mijn lange benen, en wordt af en toe gelanceerd als we weer eens door een gat denderen……Wat ben ik blij met mijn kussentje en inflateble kussen……Het landschap is weer fascinerend.

Er was eens …..

Er was eens een klein meisje dat opgroeide in een prachtige vruchtbare omgeving ergens in Ethiopie.
Haar ouders waren arm, en konden haar niet voldoende voeden. Ze werd erg ziek toen ze 5 was, geld om naar een ziekenhuis te gaan was er niet, en ook te ver weg trouwens. De traditional healer behandelde haar, ze werd beter maar wel blind…..Haar rechter oog puilt op een nare manier uit, dat maakt dat iedereen naar haar kijkt en soms uitlacht. 12 jaar is ze nu en gaat naar school in Leku waar ze vrolijk mee doet in de klas.
Buiten spelen durft ze niet vanwege de andere “normale”kinderen die haar pesten. De organisatie wil haar graag helpen, en haar laten checken door een oogarts. We bezochten de ouders en deze stemden in met ons voorstel.



Angstig klemt ze zich aan mij vast in de Bajat waar ze voor het eerst van haar leven inzit denk ik.

Nou echt wel!!!! Maandag ochtend was het feest, groot feest op de school in Leku. Vol verwachting klopten de hartjes van de blinde en dove kinderen. We hadden de leerkrachten al verteld van Sinterklaas, hoe het kinderfeest, een oude traditie…. in Nederland wordt gevierd.
Margot en Katrien hebben een kleurplaat van internet gehaald en prachtig in gekleurd. Om political correct te zijn hebben we zwarte Piet als Sinterklaas ’s assistent benoemt.



Sinterklaas kapoentje……fonetisch zongen de blinde kinderen met ons mee. De kleine cadeautjes, voor iedereen was er wat en de handvol pepernoten zorgden voor grote opwinding en blijdschap. Katrien had veel geluidspelletjes mee zoals een lachzakje en een vogel of kikker geluid.

When you have a good time !




Alweer een week voorbij. De planning van deze week is niet helemaal gehaald doordat er veel aandacht is besteed aan de komende manifestatie in het kader van de nationale gehandicapten dag, dat trouwens ook al verschoven is naar de woensdag. We waren stom verbaas toen bleek dat de zaal nog niet geregeld was, en dus niet beschikbaar bleek te zijn. Nu wordt het een kleinere, voor 200 mensen, vinden wij nog groot genoeg, en dus verschoven woensdag.



We hebben mee gedacht over slogans, die we gaan stickeren in de stad, T shirts ontworpen, en over onze presentaties. Daarom is er niet meer geschilderd wat wel jammer is.

Vandaag mijn eerste dag op het project in Leku, zo, n 25 km buiten Awasa. Leku is een dorp met 8000 inwoners, verspreid in het achterland. De weg golft door de heuvels, en het is er groen, heel erg groen zelfs. Nat ook, het heeft nogal geregend vannacht. Ik maak kennis met de leerkrachten van de dove en blinde kinderen. Het is de bedoeling dat ik afwisselend in beide groepen de leraar ondersteun. Ik zou even niet weten hoe, maar dat komt wel(hoop ik).

Er zitten zo, n 60 kinderen in de dovenklas, leeftijd oplopend van 4 t/m 20, 25? Grote mannen die uit volle borst het alfabet op dreunen, sommigen met het typische geluid van doven die zich zelf niet horen. Er is een speciale leerkracht mee vandaag, een specialist op het gebied van gebarentaal, een ras artieste, ze geeft een ware performance. Daarna de cijfers, ik doe braaf mee, maar o wat zijn mijn vingers stijf. Stijf wordt ik ook van de vreselijke smalle kleine bankjes waar ik met opgetrokken knieën in zit.